चितवनमा सुकीला–मुकीलाहरूको जमघट !

चितवन । नेपाली राजनीतिक कार्यक्रमहरूमा सामान्यतया देखिने दृश्य फरक हुन्छ—खादा, दौरा–सुरुवाल, पुराना अनुहार र औपचारिक भाषण। तर चितवनमा जारी राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) को महाधिवेशन परिसरमा दृश्य केही फरक देखियो।

यहाँ राजनीतिकभन्दा बढी कुनै कर्पोरेट सम्मेलन वा विश्वविद्यालयको दीक्षान्त समारोहजस्तो झल्को पाइन्थ्यो। आकर्षक पहिरन, व्यवस्थित प्रस्तुति, मोबाइलमा व्यस्त युवा अनुहार र सामाजिक सञ्जालका लागि तस्वीर खिच्दै गरेका प्रतिनिधिहरूको भीडले महाधिवेशनस्थल भरिएको थियो।

कतिपयले ठट्टै ठट्टामा भने, "चितवनमा त सुकीला–मुकीलाहरूको मेला लागेको छ" सम्म भन्न भ्याए । तर त्यो दृश्य केवल बाहिरी सजावटको कथा मात्र थिएन। त्यो रास्वपाले आफूलाई परम्परागत राजनीतिक संस्कृतिबाट अलग देखाउने प्रयासको पनि एउटा प्रतीक थियो।

महाधिवेशनस्थलमा पुगेका धेरै प्रतिनिधि पुराना दलका कार्यक्रममा देखिने कार्यकर्ता पुस्ताभन्दा फरक देखिन्थे। उनीहरूका कुराकानीमा वैदेशिक अनुभव, उद्यमशीलता, प्रविधि, सुशासन र व्यवस्थापनका विषय बढी सुनिन्थे। पार्टीले आकर्षित गरेको सामाजिक वर्गको झल्को त्यहाँ स्पष्ट देखिन्थ्यो।

यही भीडको केन्द्रमा थिए सभापति रवि लामिछाने। मञ्चमा उभिँदा कार्यकर्ताको नजर उनैतर्फ केन्द्रित हुन्थ्यो। कतिपय प्रतिनिधिका लागि उनी पार्टीका नेता मात्र थिएनन्, पुरानो राजनीतिक संरचनाविरुद्धको आशा पनि थिए।

महाधिवेशन उद्घाटनमा प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहको उपस्थितिले थप आकर्षण थप्यो। बालेन र रवि एउटै मञ्चमा देखिँदा कार्यकर्ताबीच उत्साह झन् बढेको थियो। सामाजिक सञ्जालमा तस्वीर खिच्नेहरूको भीड उनीहरू वरिपरि केन्द्रित देखिन्थ्यो। तर महाधिवेशनले एउटा गम्भीर प्रश्न पनि उठाएको छ । के आकर्षक अनुहार, नयाँ ऊर्जा र वैकल्पिक राजनीतिको नाराले मात्र पार्टीलाई दीर्घकालीन शक्ति बनाउन सक्छ?

नेपालको राजनीतिमा धेरैपटक नयाँ अनुहार र नयाँ आशा उदाएका छन्। तर संस्थागत राजनीतिको परीक्षा भने सधैं कठिन हुने गरेको छ। रास्वपाको महाधिवेशनमा देखिएको सुकीला–मुकीला भीडले परिवर्तनको चाहना त देखाएको छ, तर त्यो चाहनालाई स्थायी राजनीतिक शक्तिमा रूपान्तरण गर्ने चुनौती अझै बाँकी छ।

चितवनमा भेला भएका यी नयाँ अनुहारहरूले पुरानो राजनीतिप्रति असन्तुष्टि त व्यक्त गरेका छन्। अब उनीहरूले देखाउनुपर्ने कुरा भनेको वैकल्पिक राजनीतिको व्यवहारिक नमुना हो। आखिर राजनीति अनुहारले होइन, अन्ततः परिणामले मूल्याङ्कन गरिन्छ।