एमाले अध्यक्ष ओलीमा दम्भको पहाड र आत्मसमीक्षाको खाली घर !

ललितपुर । ललितपुरकाे जावलाखेल स्थित पार्टी प्यालेस (रामबाग महल)मा​ एमाले नेता कार्यकर्ताकाे बाक्लो भीड सँगै अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीका शब्दहरू अझ बाक्ला । एमाले अध्यक्ष ओली मञ्चमा उक्लिएर हाँसिरहेका थिए । त्यो हाँसोमा विजयको होइन, अस्वीकारको आभास थियो। उनले भने, “म बिग्रिएको भए पो सप्रिनु ? सिंहदरबार जलाउने सप्रिनुपर्‍यो।”

यी शब्दहरूजस्तै कठोर र आत्मकेन्द्रित आवाजले एमालेभित्रको वैचारिक तापक्रम फेरि बढाएको छ।  ओली सत्ताबाट बाहिरिएकाे ३७ दिन बितिसक्यो तर भाषणको स्वर अझै सत्ताको जस्तो छ। आलोचनाभन्दा प्रतिवाद, आत्मसमीक्षाभन्दा आक्रोश, पार्टीभित्रको असन्तोषभन्दा व्यक्तिगत आत्मविश्वास हावी ।

‘जेन–जी आन्दोलन’लाई चोरको संज्ञा दिँदै, आन्दोलनको मागमाथि व्यङ्ग्य गरेर, ओलीले आफ्नै नेतृत्वमाथि उठेका प्रश्नहरूलाई थप तिखा बनाइिदए ।

त्यो दम्भ केवल राजनीतिक प्रतिस्पर्धीहरूमाथि होइन, आफ्नै कार्यकर्तामाथि पनि निसाना बनेको छ । उनले भने, “पार्टीभित्र नबोल्ने, बाहिर बोल्नेहरू सप्रिनु पर्दैन ?” यो भनाइले एमालेभित्रको डर र मौनता कति गाढा छ, त्यसको पनि झलक दिन्छ । ओलीको नेतृत्वमा पार्टी ‘व्यक्तित्वकेन्द्रित’ हुँदै गएको आरोप एमालेकै नेताहरूले उठाइरहेका छन् । तर, ओली त्यसलाई आत्मसमीक्षाको कारण होइन, चुनौतीका रूपमा लिँदै आएका छन्।

भदौ २३ र २४ को बित्यासपछिको जनआक्रोश, अन्तर्राष्ट्रिय असन्तुष्टि, र पार्टीभित्रको अस्वस्थता यी सबै प्रश्नहरूको उत्तर ओलीसँग छैन। या त उनले उत्तर दिन चाहेका छैनन्। सत्ताबाट बाहिरिँदा लागेको चोट अझै निको भएको छैन, बरु त्यसले अहंकारलाई थप गाढा बनाइदिएको छ । उनी अझै पनि ‘म’ को वर्तुलभित्रै छन् । जहाँ आलोचना दुश्मन ठहरिन्छ, र आत्मसमीक्षा कमजोरी।

राजनीतिमा नेतृत्वको मूल्य केवल जित्ने क्षमताबाट होइन, हार स्वीकार्ने परिपक्वताबाट पनि मापन हुन्छ। ओली अहिले त्यही परिपक्वताको परीक्षा मैदानमा छन् । तर, उनको अहंकार अझै अवतरण गरेको छैन ।  ओली कहिले सप्रिन्छन् ? कि उनी सधैं “बिग्रिएको” अवस्थाको गर्वमा रमाउनेछन् ? सबैकाे मनमा यही प्रश्नले ठाउँ जमाइरहेकाे छ ।