ह्याप्पी टिचर्स डे

“यसले त लास्ट ल्याङ्ग ल्याङ्ग हान्यो केटाहरु, ठोक्नु पर्छ सालेलाई” भन्दै आफूले पहिलो मुक्का हान्यो, त्यसपछी बाँकी केटाहरु जाइलागे। “दिउँसो स्कुलको रिस राती खेतमा पानी लगाउन जाँदा पोखेछ मुर्दारले ।” एउटी म्याडमले भनिन् । स्कुलको अफिस भित्र हाफ टाइममा टोलाउँदै केही शिक्षक शिक्षिका कुर्चीमा बसेर गफ गर्दै थिए । पिटाइ खाने सर उठ्न नसकेर आफ्नै घरमा बर्बराउँदै थिए । हेड्सर भेट्न भनेर घरमै पुगे । “नमस्कार गुरु!” सकि नसकी बल्ल बल्ल पिढीको खाटबाट उठे उनी । “त्यो कुकुरले आफू सङ्गै अरु दुई चार वटा गुण्डा लगाएर पिटायो, त्यसलाइ गरेको केही हैन, भर्खर १४ पुगेकी मेरी छोरी कान्छीमाया लाई चिट्ठी लेखेछ गुरु । त्यो पनि पाँच पाँच पटक । दुई थप्पड लगाएर सम्झाको मात्र हो गुरु । दिउसै डेरा आँखाले हेर्दै थियो, राती पानी लगाउन जादा यस्तो गर्ला भन्ने के थाहा? ऐया, ऐया !” हेड्सरले बदलामा म सम्झाउछु मात्र भने । “ल सर आराम गर्नुस, चोट धेरै नै छ । म अब रिक्रुटे माइलासङ्ग(भक्केको बा) पनि कुरा गर्छु । स्कुलको पनि इज्जत राखेन, के गर्न पर्छ म गर्छु सर, चिन्ता नलिनु, अहिलेलाई म लागे ।” उनी उठेर हिंडे । भक्केको घर हेड्सर पुग्न नपाउँदै उ टाप कस्यो, बाबूलाई भेटे उनले । “त्यो भक्केले गल्ती गरेछ मास्टर बाबू, एकपटकलाई माफ गर्दिनु, जे भए पनि सात वटी छोरी पछि यज्ञ लगाएर पाको हो, एउटै छ, बरु नभाको भए भएन भन्न हुन्थ्यो ।” बाले खुट्टा समात्न खोजे । “गल्ती उसैको हो, म सम्झाउछु उसैलाइ ।भोलि स्कुल पठाइदिनु होला जसरी पनि ।” यति भनेर उनी त्यहाबाट हिंडे । “अब यस्तो गर्छस् कि गर्दैनस् ?” हेड्सरले हुक्दै गर्दा उस्ले आफैले पिटेको सरको अगाडी टाउको झुकाएर गर्दिन भन्यो । “माफ माग् !” अनुहार नउठाइकन सरी भन्यो । “अब चिट्ठी लेख्छस् कि नाइँ ? कान्छीमायालाई ?” आँखा वरिपरि निलो भएको अनुहार लिएर पिटाइ खाने गुरु रन्किए । “लेख्दिनँ” “आजलाई माफ पाइस्, जा कक्षामा अनि उचका नभैकन पढ् !” हेड्सरले उसलाइ पठाए । “माफ पाएछ” कक्षा भित्रका केही बिद्यार्थीले लामो सास फेरे । “You were a mentor of life. Although I did not realize this before. Now it feels wonderful to have someone lead me in the right path in life. ” आज १६ वर्षपछि भत्केको वालमा भेटेको स्ट्याटस यस्तो देखें मैले । वास्तबमा माफ गरिदिने शिक्षकहरु साँच्चै महान हुन्छन् । Happy Teachers Day …..