सर्वनाममा ‘सोझो गाउँले’का कवितामा दर्शक मुग्ध

‘अमेजनमा डेटिङ गएका उनीहरु अलास्कामा डोली अन्माउँदैछन् सेरेङ्गेटीमा हनिमुन मनाएर सुन्दरवनमा सन्तान जन्माउँदैछन् गर्मीमा साइबेरिया घुमेपछि जाडो काट्न कोसीटप्पु आउँदैछन् बिना पासपोर्ट, बिना भिसा चराहरु सारा संसार धाउँछन् ’ काठमाडौं । युवा कवि ‘सोझो गाउँले’ले मङ्गलबार कालिकास्थानस्थित सर्वनाम नाट्यशालामा आफ्नो ११औँ नं को कविता ‘आकास र चराहरु’ वाचन गरिरहँदा दर्शकदीर्घामा भावुकता छाएको देखिन्थ्यो । मानिस मात्र जात, धर्म र राष्ट्रियताका लागि लड्छन् तर चराको स्वतन्त्र राज्य सिङ्गो ब्रह्माण्ड हो, उनीहरु स्वतन्त्र छन् भन्ने भावना कविताले बोकेको थियो । यो कविता मात्र होइन, उनका हरेक कविता दर्शक र स्रोताको ध्यान उत्तिकै तान्न सफल भएका थिए । श्री लुनकरणदास गङ्गादेवी साहित्य कला–मन्दिर’ले विगत तीन वर्षदेखि हरेक महिनाको १ गते ‘हामी’ शीर्षकमा कविता गोष्ठी गर्दै आएको छ जसमा पुराना र नयाँ पुस्ताका एक÷एक कविले कविता सुनाउने चलन छ । ‘आकास र चराहरु’ कविता वाचन गर्नुअघि वास्तविक नाम भरत भण्डारी रहेका कवि ‘सोझो गाउँले’ ले लेखोटमा नहेरी धाराप्रवाह रुपमा १४ कविता सुनाउन भ्याए । सबै कवितामा उत्तिकै तालीको गड्गडाहट आवाज आयो । विसं २०६०÷६१ देखि कविता लेख्न थालेका सोझो गाउँले भने –‘सुरुमा हेरैरै कविता वाचन गर्थेँ, हेरेर गर्दा कविताको वास्तविक मज्जा हराउँछ भनेर सुरु सुरुमा कविता घोकेर आउँथे, आजकल त बानी भएछ मञ्चमा उभिने बित्तिकै कविता पर्र फुर्छ ।’ सोझो गाउँलेले ‘कविहरुको देशमा’ नामक कविताबाट वाचन सुरु गरेका थिए । ‘पर्यटक भएर प्लेटोपनि कविता लेख्न थालेछन्’ भनेर उनले नेपाललाई कविहरुको देश भनेर व्याख्या गर्न खोजे । दोस्रो कविता ‘माटो र ममता’मा उनले ‘जसले आमालाई बुझेको हुन्छ त्यसले चिनेको हुन्छ देश’ भन्दै देशभक्ति भावना प्रस्तुत गरे । भूस्वर्ग घुमाउँदा’ कवितामा जातीय तथा धार्मिक एकताको सन्देश दिए भने ‘चिनारी’ कवितामा देशको परिचय देखाए । छैटाँै कविता ‘सिसिफसको नियति’मा उनले नेपालको अस्थिर राजनीतिको व्यङ्ग्य गरे भने ‘सभ्यताको कुरुप अनुहार’मा उनले विभेदबारे बोले । त्यसपछि ‘बेइमान सहरमा सोझो गाउँले’ शीर्षक कवितामा उनले सहरिया स्वार्थीपन उजागर गरे । बझाङबाट आएर राजधानीमा सङ्घर्ष गरिरहेका उनले झन्डैझन्डै आफ्नै कहानी सुनाए झै भान हुन्थ्यो । नरोकिएका उनले मानवतासम्बन्धी कविता सारङ्गीको ¥याइँ¥याइँ’ सुनाए भने ‘जखमपछि जागेको मन’ भन्दै भूकम्पपछि नेपालीको केही वुद्धि पलाएको उद्घोष गर्दा नाटकघरमा समर्थनका ताली बजे । रक्सीका बेफाइदालाई हाँस्यरुपमा प्रस्तुत गर्दै ‘बिजुली पानी’ कविता दसौँ कविताको रुपमा गुञ्जियो । त्यसपछि ‘हार स्वीकार्दैन जिन्दगी’ भन्दै सङ्घर्ष गर्न सिकाएका उनले ‘आकास र चराहरु’ र ‘उदास साँझ’ कविता सुनाउँदा बाहिर चराचुरुङ्गी चिरचिराहटले साँझको सङ्केत दिन लागेको थियो । सोझो गाउँलेले सुनाएको अन्तिम कविता प्रेमको इजलासमा प्रतिवादीको बयान’ले विशेषतः तन्नेरीको मनको कुरा बोल्यो । यसमा एकतर्फी प्रेम गर्नु पाप हैन भन्ने कुरा दर्साइएको थियो । हाल राजधानीका केही कलेजमा नेपाली विषय अध्यापनरत भर्खरै २७ औँ वसन्त टेकेका कवि सोझो गाउँले भन्नुहुन्छ, ‘कविता लेखेर मात्र यहाँ जीविका चलाउन गाह्रो छ, सङ्घर्ष गर्दैछु, विस्तारै चिनिँदै छु, देशले गति लिएमा एक दिन कविता लेखेरै जिन्दगी धान्ने आशामा छु ।’ यसअघि, पुराना पुस्ताका कवि अमर गिरीले वाचन गरेका ‘भोक’ ‘हँसिया’ ‘परिचय’, ‘महाकालीको किनारामा’, ‘सहस्र कविता’, ‘नायक’, ‘ठीक त्यसैगरी’ र ‘वन र स्त्री’ कविताले पनि दर्शक–स्रोताको मन जितेको थियो । श्री लुनकरणदास गङ्गादेवी साहित्य कला–मन्दिर’का महासचिव विष्णुविभू घिमिरेले नयाँ र पुराना कविलाई एकै मञ्चमा स्थान दिएर युवामा कविलाई प्रेरणा दिने आफूहरुको उद्देश्य रहेको बताए ।