प्रेमको आँखामा एसिड काण्ड

प्रेमको गहिराइ, उचाई अनि चौडाई कति हुन्छ होला ? के प्रेमलाई आयतनको फर्मुला भित्र “अट्याच” गर्न सकिन्छ ? किन सँसारमा सवथोक भुल्न सक्ने मान्छेले प्रेमलाई भुल्नै सक्तैन होला ? मान्छेको रगत समेत पिउने कुख्यात तानाशाहहरु प्रेममा के भएर मैन जस्तै पग्लन्छन् होला ? प्रेममा मान्छेको खुसी र पिडा नाप्ने कुनै उपकरण विज्ञानले वनाएको  छ कि छैन होला ?

प्रेममा मान्छेको खुसी र पिडा नाप्ने कुनै उपकरण विज्ञानले वनाएको  छ कि छैन होला ?

मलाई अहिले गहिरो ढँगले अनुभुत हुदै गएको छ । प्रेमको कुनै सिमाना हुदैन , भुगोल हुदैन र हुदैैन आयु पनि । मान्छे जन्मन्छ र मर्छ , तर प्रेम वाँचिरहन्छ । मलाई याद छ , मुनामदन, लैला मजनु, अनि रोमियो जुलिएट । प्रेमका किताव पल्टाएर सुत्रवद्ध रुपमा सँसारमा कसले पो प्रेम गरेको छ र ? लोकसेवाको किताव कण्ठस्थ पारेजस्तै प्रेमका फर्मुला घोकेर कसले पो प्रेमलाई जीवन दिन सकेको छ र ? मनको गहिराइवाट निस्कन्छ साँचो प्रेम अनि त्यहि गहिराईमा विलाउँछ , हातमा असिना विलाए जस्तै । वस् हामी अनुभुत मात्र गर्न सक्छौ मनको पत्रपत्रमा । हो, तिमीले मलाई हरेक साँझ गणित र विज्ञानका फर्मुला घोकाउथ्यो तर म नजानी नजानी प्रेमको फर्मुला घोक्न पुगेछ । अचानक आफ्नो भन्दा तिम्रो वढि माया लाग्न थालेपछि थाहा भयो प्रथम पुरुषको एकवचन म अचानक वहुवचन हामीमा रुपान्तरण भइसकेछ । मान्छेको जीवनमा कतिपय कुरा थाहै नपाई परिवर्तन हुदोरहेछ । वालकबाट वुढो हुदा सम्म पनि मान्छेले कहाँ आफुलाई फरक परिवर्तनको आभाष गर्छ त ? प्रेम अनौठो हुदोरहेछ , मनमा सल्वलाइरहदा आफैलाई थाहा नहुने, मन शितल पारेर वहने हावा जस्तै ।

जसले सपना देख्न सिकायो उसैका सपना म कसरी टुक्राउन सक्छु ?

प्रेमको गहिराइमा डुबेका वेला तिमीबाट अलग हुनु न त मेरो ह्रदयको आग्रह थियो नत मष्तिस्कको निर्देशन नै । तिमीलाई थाहा छ समाजमा तिम्रो र मेरो पुस्ता वदलिए पनि  हाम्रो अघिल्लो पुस्ता अझै पनि छिटो हालेर घर भित्र छिर्छ । जातिय विभेदलाई कर्मको रुपमा स्थापित गरेको छ । मलाई दुःख लाग्छ जातियताको नमिठो गन्धले समाजलाई अझै पनि  दुषित पारिरहेको छ अनि राम्रोसँग थाहा पनि छ समाजमा पुरुष र महिला वाहेक कुनै पनि जात छैन । तर, म घरमा वावुआमालाई परिवर्तन गर्न सक्दैन र सक्दैन आफु आँसुको झरिमा निथ्रुक्क रुझेर मलाई प्रेमको ओत दिने वावुआमाको सपना र चाहना त्याग्न पनि । मैले तिमी प्रति गरेको नराम्रो व्यवहार बाबा आमाको अनुहारमा खुसीको मुहार फुलाउनलाई हो  । जसले सपना देख्न सिकायो उसैका सपना म कसरी टुक्राउन सक्छु ? १० या १२ दिन पानी हालेको एउटा घरको भित्ता भत्काउन त हम्मे हम्मे पर्छ मान्छेलाई अनि म कसरी दशकौ देखि मेरा वा आमाको दिमागमा सिमेन्टेड भएको जातिय विभेदको कुविचारलाई टुक्राउन सक्छु ? समाजमा धेरै छन् म जस्ता अभागीहरु जो प्रेमको परीक्षामा सधै भरि हारिरहेका छन् । तिमीलाई अँगालु बा आमासँग हार्ने , बा आमालाई अँगालु तिमीसँग हार्ने , मान्छेको जीवनमा कुनै पल यस्ता परीक्षा आउदा रहेछन् जति मेहनत गर्दा पनि हार हुने । हो, यहि हार हुने परीक्षामा मैले तिमीसँग हार्न चाहे , तिमी आफै  भन के एउटा आदर्शवान छोरीले बा आमाका सपना माथि लात हान्न सक्छे ? पक्कै पनि सक्तैने चाहे ति सपनामा झुण्डिएर उसलाई आत्महत्या नै गर्न किन नपरोस् । समाजमा जातिय विभेदको कारण म मात्र होइन लड्न डराएर जात परिवर्तन गर्ने तिमीहरु पनि त हौ नि ?

असल छोरा हुन जति सजिलो छ त्यो भन्दा केयौ गुणा जटिल छ एउटी असल छोरी हुन  ।

अस्पतालको वेडमा छु । सोच्छु यतिवेला म मृत्युशैयामा हुनुपर्ने । कम्तिमा  यो शारिरीक र मानसिक पिडाको भरिया त वन्नुपर्ने थिएन । मेरो अनुहार विगार्ने एसिडले तिम्रा याद र प्रेमहरु दौडिरहने यो दिमाग किन जलाउन सकेन ? तिम्रै प्रेमको प्रतिक्षामा टोलाइरहने मन जलाउन सकेन ? किन आउछन् यादहरु मुटु चर्काउन ? यो सँसारमा भगवान छ भन्ने कुरा मैले त्यहि दिनवाट विश्वास गर्न छाडिदिए जुन दिन मनभरि प्रेमको गुलाव उमारेर मुखमा बा आमाका लागि तिमीलाई मरुन्जेल गालि गरेको थिए । असल छोरा हुन जति सजिलो छ त्यो भन्दा केयौ गुणा जटिल छ एउटी असल छोरी हुन  । स्कुलवाट आउने वित्तिकै तिमीलाई अँगालोमा वाँधेर दिनभरिको थकान मेट्ने मेरो आदत भइसकेको थियो । कहिलेकाही तिमी घरमा नभएको पल म तिम्रो तस्विर नियालेर खाजा खान्थे । सास भन्दा पनि वढि आवश्यक थियौ तिमी मेरो जीवनका लागि । त्यो दिन पनि तिम्रो नागरिकतामा विक देखेपछि मैले अँध्यारो अनुहार वनाएको अव हाम्रो प्रेम यहिनेर छुट्छ की भन्ने डरालाग्दो त्रासले गर्दा हो । तर मैले बा आमालाई दोषि वनाउन चाहिन आफै तिमीसँग विवाद गरे । तिमीलाई आज भन्नैपर्छ जीवनमा पहिलो पटक म त्यति धेरै रोएको थिए । आज पनि एसिडले क्षतविक्षत अनुहार हुदा समेत मैले आँसु झारेको छैन । मलाई तिमीलाई जस्तै मर्न मन थियो तर जति भनेपनि गाह्रै हुदो रहेछ मर्न । मान्छे आँसुमा डुवेर मर्न सक्छ तर आफै मृत्यु रोज्न सक्दो रहेनछ । तिम्रो वास्तविकता घरमा पनि मैले निडरतामा साथमा भने । मलाई थाहा थियो नकारिन्छ भनेर तर मलाई घरमा पिट्ने समेत काम भयो । म चुपचाप सहिरहे । प्रेमको नाममा पिटाइ खानुपनि आनन्ददायी हुदोरहेछ । मलाई पहिलो पटक जीवनमा पिटाइ खादा आनन्द आयो । तिमीबाट मनले सोचे अनुसार धेरैपटक टाढा हुन खोजे । प्रेममा जति टाढा हुन खोज्यो रवर जस्तै उति नै नजिक भइदो रहेछ । तिमी विनाका पलहरु म केयौ पटक रोए कराए , अविश्वास गरेको भगवान प्रति फेरि विश्वास जगाएर प्रार्थना गरे “भगवान मलाई पनि दलित वनाइदेउ” आफै विभाजनको रेखा कोर्ने भगवान ले मेरो पुकार कसरी सुन्थ्यो र ?

मन हँसाउने प्रेमले मेरो जिन्दगीमा कहिल्यै नमिटीने वेदनाको कालो दाग दिएर गयो ।

मन नअघाउञ्जेल तिमीलाई आँखाभित्र राखिरहन मन लाग्थ्यो । तर म वाध्य थिए । लुकिछिपी तिमीलाई हेर्नु मेरो दिनचर्या नै थियो । मेरो प्रेमको अभाव र मेरा वा आमाको तिमीप्रतिको हेय भावले तिमी हरवखत तनावमा हुन्थ्यौ । जसको मनका पिर र वहहरु दुर गराउला भन्थे त्यसैको पिडाको कारण वन्दा मलाई आफ्नै जिन्दगीप्रति दया लागेर आउथ्यो । प्रेम जतिसुकै तातो किन नहोस् गर्मिमा भएपनि न्यानो दिन्छ अनि जतिसुकै चिसो किन नहोस् जाडोमा पनि सितलता दिन्छ तर मेरो जीवनमा यहि कुरा उल्टिएर आयो । मन हँसाउने प्रेमले मेरो जिन्दगीमा कहिल्यै नमिटीने वेदनाको कालो दाग दिएर गयो । तिमीलाई सम्झिएर टोलाउनु मेरो जीवनको दिनचर्या जस्तै वनेको थियो । तिमीसँगका तस्विरहरु मात्र होइन तिम्रा उपहारहरु पनि मन जस्तै टुक्रा टुक्रा पारियो । खुकुरीले मनै रेट्दा वरु त्यति पिडा हुदैन थियो होला त्यो भन्दा पनि वढि पिडा भएको थियो त्यो क्षण मलाई । तर म मेरा बा आमालाई दोष दिन चाहन्न । अझै पनि जातिय विभेदको पर्खाल लगाउन चाहने यो समाजका सँग लड्ने ताकत मेरा वा आमासँग पनि छैन । समाज परिवर्तनका लागि आवाज चर्काउनेहरुले आफैलाई परिवर्तन नगर्दा सम्म प्रेमको वाटोमा ए्ेजेरुहरु निरन्तर पलाइरहन्छन् । तिमी लामो समय घरबाट हराउदा म करिव करिव पागल जस्तै भएकी थिए । प्रेम अभावमा झन् गहिरो ढँगले महसुस हुदोरहेछ । मलाई पनि त्यस्तै भयो ।  म यति विवश थिए न त तिम्रो ठेगाना थाहा पाउन सक्थे न त सोध्न नै । अचानक ट्युसन सेन्टरमा तिमीलाई देख्दा मन मिठोसँग रमाएको थियो तर विडम्वा तिमीले आफ्नो मुटुमा लागेको दागको वदला लिन मेरो अनुहारमा एसिड छ्याप्यो । साच्ची मेरो अनुहार त सवैले देख्छन् अनि सहानुभुति पनि दिन्छन् तर तिम्रो मनमा छ्यापिएको एसिड कसले पो देख्छ र ? कुन ठानेदारले लगेको छ र जेलको चिसो छिडिमा मनमा एसिड छ्याप्नेहरुलाई ? तिमीले मलाई दिएको पिडा मैले दिएको पिडा भन्दा लाख गुणा वढि छ । मलाई कुनै पनि दुःख छैन कम्तिमा तिमीलाई दिएको चोटको वदला जीवनभरिलाई पाए । अव ऐना हेर्दा मेरो कुरुप अनुहार देखेर म रुने छैन त्यहि कुरुप अनुहार भित्र तिम्रो सुन्दर तस्विर देखिनेछ । जहाँ म आफुलाई सँसारकै भाग्यमानि महसुस गर्नेछु । मैले तिमीलाई चिनेर पनि किन प्रहरीलाई खवर गरिन ? किन प्रहरीले अनुसन्धानमा सहयोग नगरेको आरोप लगाउदाँ पनि मैले तिम्रो नाम उच्चारण गर्न सकिन के तिमी अनुमान लगाउन सक्छौ ? तिमीलाई प्रेम गर्न आउँछ त्यसकारण मलाई थाहा छ मेरो मौनताको अर्थ तिमीले सहजै वुझेका छौ र त मेरो नाममा खुसी खुसी जेल जान तिमीलाई रहर लाग्यो ।

तिमीलाई वद्नाम गरेर मलाई प्रसिद्धिको उकालो चढ्नु छैन । धेरै मान्छेले भन्छन् यो जीवनमा पाप गरे अर्को जिवनमा सजाए पाइन्छ तर मैले तिमीलाई यति धेरै पाप गरेकी भगवानले पनि सहन नसकेर मलाई यो जुनिमा नै सजाय दियो ।

भगवान कि यो समाजबाट प्रेम नामको विरुवा उखेलेर फ्याँक कित जातिय विभेदको पर्खाल भत्काएर समाजमा सवैप्रेमीहरुलाई मन खोलेर प्रेममा रमाउन दे । सँसार प्रेममा अडिएको छ भन्छन् तर त्यहि प्रेममा तगारो वनेर जीवन रित्याउनेहरु यहाँ दिनदिनै सल्वलाइरहेका छन् । मलाई थाहा छ अव मेरो जीवनको पानामा कुनै पनि रङ्ग कोरिने छैन र मलाई तिमी विना जीवनमा रङ्गिन मन पनि छैन । यो समाजले मलाई नुन जस्तै आफ्नो स्वाद अनुसार प्रयोग गरिरहेको छ । मलाई वोल्न नै दिएदैन । यी पत्रकारहरु पनि मनको भाषा भन्दा समाचारको भाषावढि गर्छन् । तिमीलाई वद्नाम गरेर मलाई प्रसिद्धिको उकालो चढ्नु छैन । धेरै मान्छेले भन्छन् यो जीवनमा पाप गरे अर्को जिवनमा सजाए पाइन्छ तर मैले तिमीलाई यति धेरै पाप गरेकी भगवानले पनि सहन नसकेर मलाई यो जुनिमा नै सजाय दियो । पहिलो पटक आफु भन्दा तिमीलाई वढि माया गर्दा म ८ कक्षामा पढ्थे । कतिधेरै सपनाहरु थिए मनको वाकसमा । कुनैदिन सँगै खोलौला भनेर ताल्चा मारेर वसेको थिए थाहै नपाई लुटिएछ । जीवनमा अव कहिल्यै उज्यालो घाम लाग्ने छैन । साच्चि कस्तो कमजोर रहेछ हाम्रो प्रेम न त तिम्रो जित भयो नत मेरो नै । जातले प्रेमलाई टुक्राएको टुलुटुलु हेरिरह्यो । यो सुन्दर जीवन फेरि पनि पाइदैन । एकपटक पाएको यो जीवनलाई तिम्रो घृणाको एसिडले कुरुप वनाए पनि तिम्रो माया पाएको दिन म सँसारको सवैभन्दा सुन्दरी महसुस गर्नेछु । दुइ दिनमा उडिजाने अनुहारको रङ्ग भन्दा सधै उस्तै रहने मनको रङ्गमा तिम्रो एसिडको वाछिटा नपेरसम्म म आफुलाई भुल्न सकुला तर तिमीलाई फ्याक्न सक्दीन । जीवनका रहरहरु कति घाउँ वनेर हराउछन् कति तृष्णा वनेर । आउँ अझै सजाए देउ मलाई तर विन्ति मेरो प्रेमलाई दोष नदेउ किनकी मेरो प्रेममा हरपल तिमी जोडिएका हुन्छौ र तिमी जोडिएको ठाउँमा तिम्रो वदनामी मलाई सह्य हुदैन ।  तिम्रो आफ्नो मान्छे