गोठमै बित्यो जिन्दगी—पूर्णबहादुरका ५७ वर्ष भैँसीसँगै, सपना त्यागेर बन्यो संघर्षको कथा

म्याग्दी । १८ वर्षको उमेरमा सैनिक बन्ने सपना त्यागेर जङ्गल पसेका पूर्णबहादुर जैसीको जीवन कथा कुनै चलचित्रभन्दा कम छैन। धवलागिरि गाउँपालिका–४ खाम्लाका ७४ वर्षीय पूर्णबहादुरले ५७ वर्ष भैँसीसँगै घुम्ती गोठमा बिताए—संघर्ष, एकान्त र आत्मनिर्भरता मिसिएको जीवन।

युवा उमेरमा भारतीय गोर्खा सैनिकमा छनोटसम्म भएका उनी परिवारको निर्णयले पल्टन जान पाएनन्। हजुरबुबा र बुबाले “भैँसी पाल्नु नै राम्रो” ठानेपछि उनी जङ्गलको बाटो रोज्न बाध्य भए। तर, उनले त्यसलाई नियति होइन, अवसर बनाए।

“एउटा पाडोबाट सुरु गरेको गोठ ३६ भैँसीसम्म पुग्यो,” पूर्णबहादुर सम्झन्छन्। भैँसी, राँगा, दूध, मोही र घ्यू बेचेरै उनले परिवार धाने—खेत जोडे, छोराछोरी पढाए र जीवन अघि बढाए।

विसं २०२५ देखि सुरु भएको उनको गोठे जीवन सजिलो थिएन। लेक–बेँसी गर्दै वर्षौंदेखि जङ्गलमै बस्नुपर्थ्यो। कहिलेकाहीँ तीन वर्षसम्म घरपरिवारसँग भेट नहुने अवस्था। हिउँदमा चिसो, बर्खामा झरी, अनि सधैंको डर वन्यजन्तुको।

एकपटक त ब्वाँसोको आक्रमणमा ११ वटा भैँसी गुमाउनु परेको पीडा अझै ताजा छ। गोठ जोगाउन उनले दुई–दुई वटा भोटे कुकुर पाल्थे। बिहानदेखि साँझसम्म दूध दुहुनु, मोही पार्नु, घ्यू बनाउनु उनको दिनचर्या यही थियो।

उनले वार्षिक २०० लिटरसम्म घ्यू बेच्थे। बुकीको हरियाली, हिमालको दृश्यले थकान बिर्साइदिने उनी बताउँछन्। तर समयसँगै शरीरले साथ छोड्यो। गत पुसदेखि उनले भैँसी बेचेर छोरीको घरमा बस्न थालेका छन्।

“विदेशमा दुःख गर्नुभन्दा आफ्नै गाउँमा केही गर्न सकिन्छ,” उनको सन्देश छ। उनका अनुसार बसाइँसराइले बाँझिएका खेतबारीमा व्यवस्थित भैँसीपालन गर्ने ठूलो सम्भावना अझै बाँकी छ।

पूर्णबहादुरको कथा केवल एक गोठालाको होइन—त्यो त्याग, धैर्य र आत्मनिर्भर जीवनको जिउँदो उदाहरण हो।