‘म्यारिज ब्युरो’ मानव बेचबिखनको असली धन्दा !

दर्तावाला र बिनादर्ताका ‘म्यारिज ब्युरो’ कति छन् ? त्यसको रेकर्ड केलाउन थालेको छ प्रहरी । धेरैजसो ‘म्यारिज ब्युरो’ हरु ‘माथिसम्म लिङ्क छ, डर मान्नुपर्दैन’ भन्दै अहिले पनि विदेशीहरुसँग ‘विवाह’ गराएर युवतीहरुलाई विदेश पठाउने धन्दा चलाइरहेकै छन् । आखिर किन मौलाइरहेको छ, विवाहको आवरणमा मानव बेचविखनको धन्दा ? किन रोक्न सक्दैन सरकार यस्तो अपराध ? गत हप्ता प्रहरी सीआईबीले महाराजगञ्ज चुनदेवीमा रहेको छेरु इन्टरनेसनल म्यारिज ब्युरोमा खानतलासी गरेर यो धन्दामा संलग्न कोरियनसहित ३ जनालाई पक्राउ गरी अनुसन्धान थालेको छ । सीआईबी भन्छ– विवाह गरेर कोरिया जाने ५ महिला र चीनमा यही प्रक्रियाबाट बेचिएर फर्किएकी एक महिलाको उद्धार गरिएको छ । मानव बेचबिखनको यो धन्दाबारे प्रहरी अनुसन्धान बढाइएको छ । प्रहरी अनुसन्धानबारे सोधपुछ गर्दा अनेक म्यारिज ब्युरोहरु विवाह गराएर केटीहरुलाई विदेश पठाउने धन्दामा संलग्न भएका रिपोर्टहरु आइरहेका छन् । यस्ता धन्दा घर भाडामा लिएर सञ्चालन गरिरहेको देखिएको छ । कतिपय मेनपावर कम्पनी समेत यस्ता धन्दामा लागेको रिपोर्ट प्राप्त भएको छ । राजधानीमा अस्थायी बसोबासको रिपोर्ट मिलाएर सेटिङ गर्ने र दलालमार्फत विवाह दर्ता गराउने काम भइरहेको छ । यस्ता युवतीहरु जापान, कोरिया, चीन, युएई, बहराइनदेखि ब्राजिलसम्म पनि लगिएको रेकर्डबाट देखिन्छ । प्रहरीका अनुसार यस्ता विवाहमा २० देखि ३० वर्षसम्मको उमेरको भिन्नता देखिएका छन् । अहिले टर्किस विमान दुर्घटनामा परेका एक व्यक्तिले समेत ‘नेपाली केटीसँग विवाह गर्न आएको, धन्न बाँचियो’ भन्ने बयान दिएका छन् । प्रहरीले ती व्यक्ति कुन म्यारिज ब्युरोको दलालीमा आएका हुन् भन्ने खोजिरहेको खबर छ । एक युवतीलाई विवाह गराएर नेपालबाट उडाएवापत दलालले २० लाखसम्म लिनेगरेका छन् । विदेशमा पुगेपछि नेपाली युवतीमाथि ‘दास’ जस्तो मानसिक र शारीरिक यातना दिनेगरेका खबर पनि आइरहेका छन् । विवाह गर्ने युवतीलाई केटाको नाम समेत थाहा नहुनुले दलालहरु कुन हदसम्मको ‘सेटिङ’ गर्न सफल रहेछन् भन्ने विषय आश्चर्यपूर्ण देखिन्छ । विदेशस्थित नेपाली दूतावासहरुमा ‘नेपालबाट विवाह गरेर आएका तर दुःख पाएर जीवन बर्बाद भएका’ उजुरीहरु व्यापक रुपमा पर्न थालेका खबर पनि सार्वजनिक भएका छन् । किन नेपाली युवतीहरु विदेश जान यसरी मरिहत्ते गर्छन् ? सुख र सम्पत्तिकै लागि हो कि यथार्थ थाहा नपाएर ? समाजशास्त्रीहरुले अनुसन्धान गर्नुपर्‍यो र सरकारले व्यापक निगरानी र नियन्त्रणका विधिहरु अपनाउनुप¥यो । दलाललाई लाभ होला, दलालको मतियार सरकारी कर्मचारीहरुलाई पनि लाभ होला तर कति सहनु नेपाली चेलीको बिजोग ? यो त अति नै भएन र ? (साप्ताहिक गोरखा एक्स्प्रेसको सामग्रीबाट सम्पादनसहित प्रस्तुत)