प्रचण्ड–वैद्य भनाभन

काठमाडौं । जनयुद्धको प्रक्रियामा जाने नीतिपछि नारायणकाजी श्रेष्ठ प्रकाश पक्ष पार्टीबाट बाहिरिन पुग्यो । प्रचण्ड–वैद्य जनयुद्धमा जाने विषयमा अडिग रहे । आजको नयाँ पत्रिका दैनिकमा प्रचण्ड र वैद्यबारेको सम्बन्धबारे खबर छ –तर, जनयुद्धको सुरुआत गर्ने विषयमै नेताहरूबीचमा चर्को विवाद देखियो । चीनको एक क्षेत्र ‘चिङकाङसान’ लाई माओले आधार मानेर दीर्घकालीन जनयुद्ध सुरु गरेजस्तै नेपालको एक क्षेत्रलाई मात्रै आधार मानेर सशस्त्र फौजी संघर्ष अगाडि बढाउनुपर्ने वैद्यको मत थियो । तर, प्रचण्ड–बाबुरामले मानेनन् । एउटै क्षेत्रलाई मात्र भन्दा पनि सामरिक महत्त्वका क्षेत्रलाई प्राथमिकता दिएर देशव्यापी युद्धको धावा बोल्नुपर्ने उनीहरूको भनाइ थियो । अन्ततः वैद्यको रुचिविनै प्रचण्डले समग्र देशबाटै युद्ध थालनी गर्ने नीति पारित गराए । प्रचण्ड–वैद्यबीच यस विषयमा चर्को भनाभन भयो । पछि सबैतिरबाट सुरुआत गर्ने गरी कार्यनीतिक शृंखला तय भयो । ‘गाउँलाई प्राथमिकता देऊ, सहरलाई पनि नछोड, अवैधानिक संघर्षलाई जोड देऊ, वैधानिक संघर्षलाई पनि नछोड’ जस्ता कार्यनीति त्यसवेला तय गरिएको थियो । वैद्य–प्रचण्डबीच २०५६ मा कालिम्पोङको एक होटलमा पनि चर्को भनाभन भएको थियो । त्यस दिन वैद्य प्रचण्डविरुद्ध निकै आक्रामक रूपमा प्रस्तुत भएका थिए । अर्काको भूमिमा नेताहरूबीच चर्को बाझाबाझ भएपछि छुट्ट्याउन झन्डै–झन्डै प्रहरी नै बोलाउनुपरेको नेताहरू बताउने गर्छन् । जनयुद्धकै क्रममा पनि दुई नेताबीच पटक–पटक विवाद भएको थियो । वैद्यकै भनाइमा, ‘जनयुद्धको पहलदेखि शान्ति प्रक्रियासम्म माओवादी मूल नेतृत्वबीच कहिले उत्कर्षमा त कहिले मन्द गतिमा विवाद भयो । जनयुद्धको पहलको अवधि, चुनवाङ बैठक र पार्टी विभाजनसम्मको अवधि अन्तर्संघर्षका पेचिलो विवाद हुन् ।’